Blog


Ik heb al eens beschreven dat mijn kinderen weinig gefotografeerd worden.
Natuurlijk pak ik net als iedereen wel eens de telefoon om een eind weg te klikken, maar op een zeldzaam moment wil ik mijn kinderen professioneel vastleggen. Zoals ik mijn klanten ook geef.
En als ik dan een idee in mijn hoofd heb, kan ik niet wachten om het uit te voeren.

Gelukkig heb ik een prinsessenmeisje wat graag model staat. Goed, ze heeft nogal haar eigen ideeën over hoe dat eruit moet zien, maar met hier en daar een compromis komen we er wel uit.
Het idee dat ik deze keer had, maakte haar heel gelukkig! Ze mocht eindelijk haar nieuwe feestjurk aan en als een echte prinses op de foto!



Onder het mom van Verjaardagsfoto's heb ik haar meegenomen naar het bos.
Het is een klein beetje de traditie geworden om mijn kinderen vlak voor ze weer een jaartje ouder worden, mooi te fotograferen.
Alyssa vindt dat op dit moment een erg leuk idee, hopelijk mag ik daar de komende jaren nog van genieten!

Ik heb voor mijn klanten (en kleine klantjes) inmiddels wel een aantal kledingstukken en accessoires. Alyssa weet daarvan natuurlijk feilloos aan te wijzen wat ze daarvan wil gebruiken en hoe het in beeld moet komen.
Met een beetje creativiteit heb ik af en toe ook nog haar Elsa figuurtje - ja, die van Frozen - uit beeld moeten photoshoppen, want mevrouw stond erop dat ze mee zou doen aan onze fotoshoot.

Maar goed, ik ben zelf heel erg trots op het resultaat! Ze is natuurlijk prachtig!
Ik ben met name trots op Alyssa haar prestatie;
Ze was een fantastisch model voor onze sessie en ik hoop dat ik deze lijn met haar voort kan zetten.
Hoe ongelofelijk blij kan het je als moeder maken om zulke foto's van je eigen dochter te hebben?!

Zelf blijf ik er maar naar kijken, niet te geloven dat mijn kleine eigenwijze tijgertje alweer 5 jaar oud is geworden.
Ze lijkt al zo volwassen...slik!

"Ik voel me zo 5. En misschien zelfs wel 6.." - Alyssa


Regelmatig ben ik bij klanten thuis aan het werk met de kinderen en krijg ik te horen:
"Wat een leuk beroep, je zal vast de meest prachtige foto's van je eigen kinderen maken!"

Het is een prachtig beroep, ik kan het niet anders zeggen. Als fotograaf heb je het voorrecht om herinneringen te tekenen!
Ook heb ik engelen geduld als het om de kleine klantjes gaat.
Maar wil/moet/mag ik kinderen fotograferen die uit mijn eigen buik zijn gekomen, dan sla ik de plank vaak volledig mis!
Ik heb de meest fantastische ideeën in mijn hoofd over hoe mijn kinderen op de foto kunnen gaan. In mooie kleding, net als mijn klantjes.
Vrolijk glimlachend, speels en natuurlijk.
Maar ze voelen mijn verwachtingen aan en besluiten mij ervoor te laten werken.
Tegenwoordig zijn mijn kinderen misschien wel de minst gefotografeerde kinderen, allemaal vanwege het Photographers Child Syndrome.
Symptomen zijn; verbeten glimlachjes, wegrennen, mooie kapsels verpesten, kleding uit willen trekken, boos worden, huilen en verstoppen.

Ja, ik heb ze tot nu toe allemaal al eens voorbij zien komen bij mijn kleutermeisje en peuterjongen.
En hoewel ik totaal tegen het omkopen van kinderen ben, heb ik al meerdere malen koekjes, snoepjes en filmpjes ingezet om een foto te mogen maken.
Bij Alyssa werkt dat nog wel eens, al was het steeds niet naar mijn volle tevredenheid.

Afgelopen maandagochtend ben ik met Luca op pad gegaan om fotolocaties te bekijken. Ik maakte er een leuk tripje van met speelgoed en een picknick.
Zodra ik mijn camera pakte, plakte hij aan mijn benen vast. Hij wilde geen stap meer verzetten! Weer een gevalletje PCS dus.
Ik trok alles uit de kast wat ik maar kon bedenken, maar meneer was vastbesloten: Geen zomerse, dromerige foto's met een lachende peuter.



Het enige wat je kan en wil doen is het vastleggen van je kind zoals hij is.  Luca is vooral onderzoekend, serieus en zelfstandig. En, weggedraaid van de camera.
Ik besloot dat ik weer al mijn ideeën los moest laten, en me moest laten leiden door mijn kind.
We zijn samen dat kleine stukje natuur in gedoken, waar hij stukje bij beetje los kwam en geen aandacht besteedde aan mr. Canon.
Uiteindelijk ben ik heel blij met de foto's die ik heb kunnen maken! Ik zie Luca zoals ik hem ken, en dat is toch veel meer waard dan zijn gemaakte glimlach waar ik om vroeg?



Bij mij thuis hangen er weinig foto's aan de muur. Ik heb een lastige relatie met lijstjes en ik ben nogal kieskeurig in welk portret er een plaats aan de muur verdient.
Dat heeft meer met mijn eigen blik op fotografie te maken, dan met mijn kinderen!
Zij zijn leuk zoals ze zijn en eigenlijk ben ik - de fotograaf - degene die een syndroom heeft wat foto's betreft ;-)
Het moment dat je je dat realiseert, het moment dat je alles los laat...

Komt er een stoere glimlach!!!


Mijn lieve Luca is altijd een makkelijk mannetje geweest.
Altijd vrolijk, heel rustig in zijn gedrag en vooral een goeie slaper.
Voor je beeldvorming: de eerste zes maanden van zijn leven heeft hij drinkend en slapend doorgebracht!

Toen hij leerde lopen met ruim 1 jaar, proefde hij van zijn vrijheid. Sinds die tijd - hij is nu 2,5 jaar oud - ren ik hele dagen achter hem aan.
Hij is nog steeds een lieve, vrolijke jongen maar ook nogal een boefje!
En boefjes hebben dutjes nodig...

Sinds een tijdje wil hij geen middagdutjes meer doen en dat resulteert erin dat hij overal in slaap kan vallen. In allerlei gekke poses.
Natuurlijk zou ik geen fotografenmama zijn als ik dan niet mijn camera pakte.

Na zijn geboorte heb ik nooit een echte newbornshoot met hem kunnen doen en nu was mijn kans om iets unieks vast te leggen! Een newbornshoot all over again,
maar dan wat groter en stoerder.
Ik wachtte geduldig tot hij op een middag in slaap was gevallen op de bank. Hij sliep zo vast, dat ik hem helemaal om heb kunnen kleden.

Vol van spanning en plezier heb ik hem in allerlei mooie slaapposes gelegd en ben gaan fotograferen.
Het is een wonder dat het gelukt is en ik ben dan ook onwijs trots dat ik nu zo'n bijzondere foto's heb kunnen maken van mijn zoon.

Ik heb Luca gelaten zoals hij is. Ongeretoucheerd en inclusief blauwe plekken en vieze nageltjes. Dat gaf er voor mij net wat meer karakter aan, omdat hij echt geen baby meer is!
Natuurlijk deel ik een paar lieve plaatjes met jullie, maar de leukste blijven privé! :)



Bijna iedere ouder zal dit wel herkennen; een paar dagen na de geboorte ben je je kindje aan het verschonen en ineens vliegen de velletjes je om de oren!
Gezichtje, handjes, voetjes en soms zelfs het buikje kunnen helemaal vol zitten ermee.
Zeker de kindjes die overdragen zijn, zullen veel velletjes bij zich dragen.
In je buik had de baby een mooi smeerlaagje om zich heen, wat het huidje beschermde.
Dit laagje raakt langzaam maar zeker op, naarmate de baby langer in de buik verblijft. Na de geboorte wordt het smeerlaagje meestal weggepoetst, als het nog aanwezig was.
Dat betekent dat het huidje snel moet wennen aan de lucht om zich heen!
Laat ik nu net in die week bij jullie op bezoek komen voor een newborn shoot... Geen stress, want ze zijn schattig!

Je eerste reactie is waarschijnlijk om je kindje van top tot teen in die heerlijk geurende babyolie te hullen.
Dat is prima, want je kindje houdt er een heerlijk zacht huidje aan over. En zeg nou zelf, ze ruiken dan echt heel erg lekker!
Maar vervellen is een natuurlijk proces wat na de geboorte plaatsvindt en de baby zal er geen last van ondervinden.
Je kunt het zo zien: je kindje is uit zijn velletje aan het groeien, dat moet gevierd worden!

Wist je dat insmeren met olie een nadelig gevolg heeft voor de fotoshoot?
Het huidje glimt dan teveel, waardoor het lastig wordt om een mooi egaal licht in de foto te creëren.
Ook krijgen de foto's dan een gemaakt effect met zich mee, het kindje lijkt dan een beetje op een popje.
Ondanks dat we bij newborns vaak kiezen voor een slapende setting, moet het er wel levendig en echt uitzien.

Ook gaan er stemmen op, dat insmeren van het huidje geen enkele zin heeft. Het zou het vervellen niet verminderen of tegengaan.


Welke velletjes zijn wenselijk, welke niet?
Na de fotoshoot zal ik de foto's bekijken en zo nodig digitaal bewerken. Doorgaans bewerk ik alleen de velletjes (en eventuele pukkeltjes) die kindjes in hun gezichtje hebben.
Velletjes in het gezicht kunnen erg afleiden op de foto!

Velletjes op de handjes en voetjes daarentegen, zijn ze niet enorm schattig?
Ik ben nog geen baby tegengekomen die geen velletjes op zijn lijfje had, het is dus ook ontzettend normaal!

Laat ze dus maar gewoon staan en smeer vooral je babytje niet in, op de dag van de fotoshoot!

Contactgegevens

Snooze Fotografie
E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
KVK: 58684581