Blog


Regelmatig ben ik bij klanten thuis aan het werk met de kinderen en krijg ik te horen:
"Wat een leuk beroep, je zal vast de meest prachtige foto's van je eigen kinderen maken!"

Het is een prachtig beroep, ik kan het niet anders zeggen. Als fotograaf heb je het voorrecht om herinneringen te tekenen!
Ook heb ik engelen geduld als het om de kleine klantjes gaat.
Maar wil/moet/mag ik kinderen fotograferen die uit mijn eigen buik zijn gekomen, dan sla ik de plank vaak volledig mis!
Ik heb de meest fantastische ideeën in mijn hoofd over hoe mijn kinderen op de foto kunnen gaan. In mooie kleding, net als mijn klantjes.
Vrolijk glimlachend, speels en natuurlijk.
Maar ze voelen mijn verwachtingen aan en besluiten mij ervoor te laten werken.
Tegenwoordig zijn mijn kinderen misschien wel de minst gefotografeerde kinderen, allemaal vanwege het Photographers Child Syndrome.
Symptomen zijn; verbeten glimlachjes, wegrennen, mooie kapsels verpesten, kleding uit willen trekken, boos worden, huilen en verstoppen.

Ja, ik heb ze tot nu toe allemaal al eens voorbij zien komen bij mijn kleutermeisje en peuterjongen.
En hoewel ik totaal tegen het omkopen van kinderen ben, heb ik al meerdere malen koekjes, snoepjes en filmpjes ingezet om een foto te mogen maken.
Bij Alyssa werkt dat nog wel eens, al was het steeds niet naar mijn volle tevredenheid.

Afgelopen maandagochtend ben ik met Luca op pad gegaan om fotolocaties te bekijken. Ik maakte er een leuk tripje van met speelgoed en een picknick.
Zodra ik mijn camera pakte, plakte hij aan mijn benen vast. Hij wilde geen stap meer verzetten! Weer een gevalletje PCS dus.
Ik trok alles uit de kast wat ik maar kon bedenken, maar meneer was vastbesloten: Geen zomerse, dromerige foto's met een lachende peuter.



Het enige wat je kan en wil doen is het vastleggen van je kind zoals hij is.  Luca is vooral onderzoekend, serieus en zelfstandig. En, weggedraaid van de camera.
Ik besloot dat ik weer al mijn ideeën los moest laten, en me moest laten leiden door mijn kind.
We zijn samen dat kleine stukje natuur in gedoken, waar hij stukje bij beetje los kwam en geen aandacht besteedde aan mr. Canon.
Uiteindelijk ben ik heel blij met de foto's die ik heb kunnen maken! Ik zie Luca zoals ik hem ken, en dat is toch veel meer waard dan zijn gemaakte glimlach waar ik om vroeg?



Bij mij thuis hangen er weinig foto's aan de muur. Ik heb een lastige relatie met lijstjes en ik ben nogal kieskeurig in welk portret er een plaats aan de muur verdient.
Dat heeft meer met mijn eigen blik op fotografie te maken, dan met mijn kinderen!
Zij zijn leuk zoals ze zijn en eigenlijk ben ik - de fotograaf - degene die een syndroom heeft wat foto's betreft ;-)
Het moment dat je je dat realiseert, het moment dat je alles los laat...

Komt er een stoere glimlach!!!

Contactgegevens

Snooze Fotografie
E-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
KVK: 58684581